
Een oude legende zegt: in vroeger tijd hadden de mensen vrijelijk toegang tot alle wijsheid van de goden, maar ze deden er niets mee. De goden raakten het zo moe hun wijsheid zomaar ter beschikking was, dat ze besloten om die wijsheid te verstoppen. Als de mensen naar de wijsheid moesten zoeken, dan zouden ze die waarschijnlijk meer waarderen en zorgvuldiger gebruiken. Eén van de goden stelde voor om de kennis diep onder de grond te verstoppen, maar als de mensen lang genoeg zouden graven, zouden ze die makkelijk vinden. Een andere god vond dat de wijsheid beter op de bodem van de oceaan bewaard werd. Maar ook daar zou die niet lang verborgen blijven, vonden de goden. Misschien was het dan een idee om het op een hoge berg weg te steken. Maar nee, ook op die plaats zouden de mensen ze snel vandaan kunnen halen. Op een gegeven moment zei één van de goden: als we de wijsheid nu eens diep in de mensen zelf gingen begraven. Daar gaan ze nooit zoeken. Zo geschiedde het. En zo is het nog steeds.