
De sleutel is om je niet te veel te richten op stabiliteit maar op veranderlijkheid als altijd doorgaande natuurlijke manier van leven. Niet het status quo maar de cyclus als model. De Amerikaanse organisatiedeskundige William Bridges betoogt dat verandering vaak onverwacht komt en gepaard gaat met destabiliserende gevoelens van verlies en gemis. Zaak is, volgens Bridges in Transitions, making sense of life’s changes, om je niet te richten op een waardering van de verandering – is het goed of slecht? – maar op het belang en de mogelijkheden van de verandering. Waar een begin is, is ook een eind nodig, ook al is dat de ontgoocheling en verwarring rond afscheid en eindigheid. Vaak is het ook zo dat het abrupte en plotse van de verandering van toestand het wereldbeeld aantast of zelfs oude pijn en schaamte weer naar boven haalt. Evenwel is de eindfase een noodzakelijke periode voor het begin van alle nieuw leven. Bij echtscheiding, ontslag of ander verlies is niet alleen het onverwachte en onaangename aspect moeilijk te dragen, maar ook het je ondergewaardeerd voelen en onbelangrijkheid. Uit het onderzoek van Bridges blijkt dat afzondering en (her-)oriëntatie de beste strategieën zijn tegen de groeipijnen van verandering. Dit komt neer op:
,,Een leider zijn, is als een dame of een heer zijn: als je zelf moet zeggen dat je het bent, ben je het niet. ‘’— Margaret Thatcher.